แม้ทั้งคู่จะย้ายเข้ามาทำงานในโตเกียวแล้ว แต่ก็ยังอาศัยอยู่ใกล้กัน และมักจะพบกันทุกเช้าเพื่อเดินคุยกันไปจนถึงสถานีรถไฟเป็นประจำ
จนกระทั่งวันหนึ่ง มานากะที่สะสมความเครียดจากการทำงานจนถึงขีดจำกัด ตัดใจสินใจจะระบายอารมณ์ด้วยการช่วยตัวเอง เธอจึงมุ่งหน้าไปยังร้านขายของลดราคาเพื่อซื้อ "ของเล่นผู้ใหญ่"
แต่ในจังหวะที่เลือกของเสร็จและกำลังจะไปจ่ายเงินที่เคาน์เตอร์นั่นเอง...
คนที่ยืนอยู่ที่นั่น กลับกลายเป็น อาซาฮิ
...ทางเดินกลับบ้านเส้นทางเดิมของคนสองคน กลับเต็มไปด้วยความอึดอัด
ในขณะที่มานากะกำลังอับอายแทบแทรกแผ่นดินที่ถูกเขาเห็นตอนซื้อของแบบนั้น อาซาฮิที่เงียบไปพักใหญ่ก็เริ่มเปิดปากพูดขึ้นมา
"…คุณมานากะ สำหรับพี่แล้ว ผมเป็นอะไรในสายตาพี่เหรอครับ?"
ท่ามกลางความสับสนของเซระ อาซาฮิยังคงถามต่อ
"พี่ไม่เคยเห็นผมเป็น 'ผู้ชาย' คนหนึ่งเลยเหรอครับ?"
สายตาที่จริงจังนั้น...
ทำให้น้องชายข้างบ้านที่เธอเคยคิดว่าเป็นเพียงเด็กน้อย
กลับดูเป็นผู้ใหญ่ราวกับเป็นคนละคน
และเขาก็รุกคืบเข้ามาอีกก้าวหนึ่ง
"คนที่ช่วยระบายความเครียด... ถ้าเป็นผม จะไม่ได้เหรอครับ?"
ภาพของอาซาฮิที่พยายามหลบสายตาด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ
ทำให้ภาพของ "อาซาฮิคุง" ในวัยเด็กซ้อนทับขึ้นมาอย่างกะทันหัน
―――― ไม่ได้นะ อาซาฮิคุง
ถ้าเธอทำหน้าตาน่ารักและใสซื่อเหมือนตอนนั้นละก็...
...พี่สาวคนนี้
จะเริ่มอยากทำ "เรื่องไม่ดี" ขึ้นมาแล้วสิ
